آسمان رنگ طراوت داشت
گلدانی پشت پنجره بود
خنده بر لبت می تپید
لذت پرده های بودنم را می درید.
روزی که باران بارید
باد گلدان را شکست
جای خنده ات خاطرات خیس نشست
آن روز من بودن را گریستم .
صبح دیدم پشت پنجره خالی است !
جای خاطرات خنده ات سبزه ای روییده است
نگاه کن ؛ می خواهم بمیرم اما ... آسمان آبی است.
ا.شیدا
دیروز باران باریده است ...
آیا مرا خیس کرد ؟!
به یاد ندارم ؛
چتری مرا بود یا از پشت پنجره باران بارید ؟
شاید من خیس شدم ...
پس از باران رنگین کمان را نیافتم
چشم هایم در آسمان خشک شد
رنگین کمان آنجا نبود ...
امروز هیچ خیس نبود
کسی رویای رنگین کمان را به یاد نداشت ...
روز دیگری بود .
ا.شیدا
کاش مرا به ایستگاه بهشت بازگردانی
و آنگاه من اشکهای تو را از بغض عاشقانه می ستانم .
جان من از اشکهایت می نوشد
و در بغض عاشقانه ای جان می کَند
و من در تو می مانم و به خود باز نمی گردم .
ا.شیدا
چشم هایم را می بندم
چشمانم را بر تو می بندم
در لحظه های باد و باران
در رقص گیسو و اشک
در لحظۀ مرگ عشق
... چشمانم را بر نگاهت می بندم .
چشم می بندم
و باز آبی نگاهت بر تاریک نگاهم رنگ می زند
و من نگاهم را در چشم های تو جا می گذارم
و من چشم هایم را در نگاه تو جا می گذارم
و این خاصیت چشم های توست
و این خاصیت نگاه توست .
ا.شیدا
نگاه تو زیباترین شبانه بود
نگاه تو اوج تمام ستاره ها
من هنوز به یاد دارم صدای ناب کوچه را
صدای پای اقاقیا
صدای خنده های تو ، صدای بله گفتنت
چقدر در خیال من چون نسترن ناز می کنی...
من طلوع آفتاب صبح را بی بهانه می خواستم
قرص ماه سپیده را در چشم خویش می نگاشتم
سحرگاهان به دیدار آشنایت می شتافتم
قدم هایت را به سویم من دوست داشتم
چقدر در خیال من چون نسترن ناز می کنی...
جنگ های بی دفاع نگاه ،
گلایه ، اضطراب ، رقص مواج گیسو
باد و باران را هنوز به یاد دارم
خستگی ها ، دیوانگی ها ، زیبایی ات در صبح
برف های پاک و سپید به زیر قدم های نرم تو
چشم های خیس اشک
چقدر در خیال من چون نسترن ناز می کنی...
خشم تو مرا به مرگ می سپرد
نگاهت زندگی می بخشید
دیواری از گل که ساختی
دیواری که با حسرت شکستی
من به یاد دارم تمام لحظه ها را
در شوق دست هایت می سوختم
آه ، نگاهت...نگاهت...
چقدر در خیال من چون نسترن ناز می کنی...
خیالت را به باد می سپارم
خیالت را به دریا به آفتاب
به ستاره های روشن شب می سپارم
و تو همچنان در خیال ، چقدر زیبا ناز می کنی
ا.شیدا
من هنوز چشمانت را به یاد دارم
من هنوز با نگاهت گرم می شوم
آتش را لمس می کنم در خیال آغوشت
با خیالی ترین نوازش هایت به خواب می روم
در کنار یادت خیس می شوم ؛ با نگاهت گرم می شوم
من هنوز با نگاهت گرم می شوم...
ا.شیدا
شب باز به سراغ من می آید
با گام هایی خونین
با امیدی مایوس
با ترانه ای غمگین
در پناه شب اشک ها نغمه های دل انگیزی است
صبح نزدیک است
و دمی خفته می آسایم
و فردا ؛ لحظه ای دور ، لحظه ای نزدیک
همین فردا ؛ امیدی چند
شب باز به سراغ من می آید
با گام هایی خونین
با امیدی مایوس
با ترانه ای غمگین
ا.شیدا
چشم هایی داغ از اشک ، دست هایی ناتوان ، پاهایی بی رمق
من به تنگ آمده ام...از همه چیز من به تنگ آمده ام...
مهتاب نور نفرینی خورشید و ستاره ها دشنامی در آسمان
باران چندش ناک و دریا وحشی تر از همیشه
دنیا لاشۀ خونینی زیر منقار لاشخورها
دیگر امیدی در دلم نیست ، لبخند بر لبانم نیست
دست هایم سرد است... دست هایم سرد است...
ا.شیدا
یک بعد از ظهر داغ ، یک بعد از ظهر تشنه ، بعد از ظهری خسته
آری یک بعد از ظهر گیج...
در اتاق تنهایی هایم ، در این ساعات نحس ، نفس های تلخ در من جریان می یابد...
یک بعد از ظهر دیوانه ، دلتنگ
یک دنیای تباه شده روی میز بعد از ظهر...
آدمی خسته ، حیران ، با دلی ویران ، چشمی گریان
در یک بعد از ظهر شوم نشسته در انتظار مرگ...
امروز همچون دیروز و شاید فردا
در یک بعد از ظهر مایوس چشمانش روی هم میگذارد : نفرین به زیست!
ا.شیدا
در آن لحظه من به خاک افتادم ...
در آن نگاه سرد من به خاک افتادم...
دل ویران گشت ، زندگی تاریک و جان من از ترس تهی.
خدا گویی برایم اشک ریخت...
در آن لحظه آسمان لرزید ،
از بیم به خاک افتادن یک مرد آسمان غرید
و در سوگ مرگ او آسمان بارید...
ا.شیدا
باران کاش ببارد ، یک بار دیگر باران کاش ببارد...
لب ها ترک خورده از تشنگی و سینه ام از خشکی می سوزد ،
هوای غبار گرفتۀ غمناکی جهان مرا پوشانده است ،
باران کاش ببارد...
دستهایم از دوری دستی آتش گرفته ،
پاهایم تاول زده از بی رحمی راه ،
نفس ها تنگ آمده است ،
چشم ها را خاک گرفته ،
باران کاش ببارد...
آفتاب سوزان است ، آفتاب سوزان است
و کویر شوم زندگی مرا در زندان خویش به اسارت برده است ،
باران کاش ببارد...
ا.شیدا
در نگاه تو زندگی جاری می شود ، در نگاه تو دنیا آبی می شود...
در نگاه تو ، شب مهتابی
ستاره روشن
دل ، خالی می شود...
در نگاه تو قلب من پرواز می کند ، جان من سرشار می شود...
در نگاه تو دنیا ساده می گردد ، هرچه هست زیباتر مثل رویا می شود...
من چقدر این نگاهت را دوست دارم...
من چقدر بی نگاهت بی تابم...
من چقدر بی نگاهت می میرم ... می میرم.
ا.شیدا
خدایا...
تو را سپاسگزارم ،
به خاطر باران هایی که باراندی...و چقدر باران باید ببارد تا پاک شویم؟
تو را سپاسگزارم ،
برای شوری که در دل گذاردی...و چقدر دل برای دوست داشتن کافیست؟
خدایا تو را سپاسگزارم ،
همچون گلبرگی که از شبنم صبحگاهی.
تو را سپاسگزارم ،
برای برف پاکی که بر زمین نشاندی...و چقدر زود پاکی ازلی آن زشت شد!
خدایا تو را سپاسگزارم ،
به خاطر اشک هایی که روح را پاک ساخت ،
و برای گرمای دست هایی که مرا بودن بخشید...
تو را سپاسگزارم.
برای تمام زیستن ...
خدایا تو را سپاسگزارم.
ا.شیدا
